Άκου και σώπαινε ή κριτική σκέψη για τους μαθητές μας;

my-portfolio
Δημοσιογραφική ανίχνευση-πρόταση…Πατήρ της θα είναι αυτός που θα τολμήσει!
Κόλλα το να σε …κολλήσω
η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά  μιλάει απο καρδιάς…..

γράφει η Έλενα Ξυδοπούλου

Καραντίνα!  Στα 41 μου χρόνια ήξερα μόνο ό,τι μου είχαν διδάξει τα βιβλία! Τι δηλαδή; Ότι αυτή η λέξη αναφερόταν στα βενετικά καράβια τα οποία έρχονταν από χώρες με πανούκλα ή αλλιώς τον «Μαύρο Θάνατο» κι έπρεπε υποχρεωτικά να παραμείνουν σαράντα ημέρες στα ανοιχτά προτού πιάσουν λιμάνι στην Βενετία.

Ε, να που θα μάθω και κάτι άλλο! Τι δηλαδή; Εν έτη 2020, παραμονή στο σπίτι υπό την απειλή του Covid-19… Τι άλλο μάθαμε; Ότι ο Covid-19 στοιχίζει ζωές, ότι μένουμε σπίτι κι αυτό δεν τον χωνεύουμε εάν δεν δούμε 3.548.857 φορές το τηλεοπτικό σποτ, τι σημαίνει lockdown, πως φτιάχνω οικιακές μάσκες από κάλτσες και φανέλες, πώς να φτιάχνω τσουρέκια το Πάσχα, πώς να παχύνω σε χρόνο ρεκόρ, πώς να παρακολουθώ τηλεόραση που τη  μία εβδομάδα με «παρακαλούν» να μην βάζω μάσκα ως υγιής αλλά μετά από λίγο με «παρακαλούν» ξανά να βάζω μάσκα και μάλιστα με απειλούν με πρόστιμο και το ποιο σημαντικό; Τηλεκπαίδευση, τηλεδιάσκεψη, πλατφόρμα, μικρόφωνο και κάμερα!  Τι να πρωτοσκεφτώ; Ήταν καλή αυτή η αλλαγή; Κακή; Αδιάφορη; Επιβεβλημένη; Τι;

Άρχισαν αυτά τα ερωτήματα να απασχολούν τις νύχτες μου γιατί οι ημέρες μου ήταν γεμάτες, χαρτιά, προγράμματα, τι και πως! Σκεφτόμουν «Δε μπορεί…κάτι καλό θα βγει!» Κι άρχισα να ξανασερφάρω με πιο πολλή όρεξη τώρα για να διαφοροποιηθώ. Να δω τι γινόταν σε άλλες χώρες. Να δω πως κατάφερναν να διδάσκονται τα παιδιά από το σπίτι. Home Schooling; Αγγλία γίναμε; Μπα…! Δεν θα τους φτάναμε, ήταν βέβαιο! Μια νύχτα, λοιπόν, μου καρφώνεται η ιδέα να κρυφακούσω ένα μάθημα του Δημοσίου Ελληνικού Σχολείου… Συγγνώμη δεν έμεινα στο ένα! «Λοιπόν, παιδάκια, λυπάμαι πολύ που απαγόρευσαν την Θεία Κοινωνία. Δεν έπρεπε… Ο Θεός προστατεύει…» Και να μου έρχονται τα δημοσιεύματα στο μυαλό για θανάτους από προσκυνητές στους Αγίους Τόπους. Πάμε παρακάτω λέω… «Να πάρω απουσίες…Να δω ποιοι είστε εδώ…» Μάλιστα, μάθημα υπό τον φόβο απουσιών και πάλι…! «Κλείστε τα μικρόφωνα σας και θα με ακούτε μόνο…» Δηλαδή κοιμήθηκαν όλα – ήταν και πρωί- κι όταν τα άνοιξαν ήταν πλέον αργά γιατί το μάθημα είχε τελειώσει! «Μου στείλατε τις εργασίες σας; Θα βαθμολογηθείτε…», «Σας στέλνω τις ασκήσεις για τη γυμναστική» Ποια γυμναστική; Πού; «Θα κάνετε Πασχαλινή κατασκευή αυγά από αλεύρι κι αλάτι και θα μου την στείλετε σε φωτογραφία» Το μυαλό μου κάθε μέρα καιγόταν αργά και βασανιστικά αλλά καθόλου ηδονικά! Πόσο ήθελα να βγω μπροστά στην κάμερα παιδιών και να πω στον εκάστοτε καθηγητή… «Τους μίλησες καθόλου; Έπιασες τον παλμό τους; Τα ρώτησες τι φοβούνται; Τα συμβούλευσες να σου μιλήσουν; Τι σε νοιάζει πιο πολύ τώρα, πλέον; Απουσίες; Τι απουσίες όταν αύριο δεν ξέρεις εάν θα τα ξαναδείς;…»

Και θα μου πεις….Τι περίμενες μικρή και ρομαντική καθηγητριούλα που θαρρείς πως μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο; Θα σου πω, ευθέως! Περίμενα σε μια τόσο δύσκολη και πρωτόγνωρη κατάσταση να αφήσουμε λίγο στην άκρη το τυπικό μάθημα τύπου Άκου και Σώπαινε….Ναι, μωρέ, εκεί θα είναι η ύλη…! Ήθελα να μιλήσετε λίγο στα παιδιά για την αξία της αποφασιστικότητας, για την αξία της κριτικής σκέψης, για την αξία της εφευρετικότητας, για την αξία των απλών στιγμών, για την αξία του χρόνου, για την αξία της σιωπής, για την αξία του διαβάσματος, για την αξία του θεάτρου, για την αξία της απομόνωσης που και που, για την αξία της υπομονής!

Αποφάσισα να τα κάνω εγώ αυτά κι έστελνα επιστολές στους μαθητές μου… Τους παρακινούσα να μιλήσουμε, να μιλάμε, να λένε τους φόβους τους, τις σκέψεις τους, να μου γράφουν… Τι διαπίστωσα; Κενό! Αφού κανείς δεν το είχε ποτέ ζητήσει πως το ζητάς εσύ; Ποιος τους το έμαθε; Οι γονείς; Το σχολείο; Ποιος; Πως το ζητάς εσύ τώρα; Απόλυτο κενό…!

Τι πετύχατε κύριοι με αυτό το είδος εκπαίδευσης; Μαθητές που ακόμη και τώρα στερούνται κριτικής σκέψης…Ρώτησα μαθητή μου… «Γιατί είσαι μέσα αγόρι μου;» Απάντηση; «Μα δεν είμαι μέσα, οι χαζοί είναι μέσα!» Ποιοι ήταν οι χαζοί τελικά; Οι μέσα ή οι έξω; Ρωτάω έναν δεύτερο… Απάντηση «Οι γονείς μου έτσι λένε και ο κ. τάδε στην τηλεόραση» Καλά πάμε, λέω! Κάνοντας μάθημα, ε μέσω κάμερας φυσικά… λέω στους μαθητές μου… «Βλέπετε καθόλου θέατρο, διαβάζετε κανένα βιβλίο;» Άκουσα φωνή και μετά ήρθε μήνυμα… «Θα ολοκληρωθεί η ύλη φέτος; Θα μπορέσετε γιατί σήμερα μιλούσατε όχι για το μάθημα!» Καμία σωτηρία! Καμία μα καμία! Απογοήτευση…!

Δημιουργούμε ενήλικες (δηλαδή το μέλλον) που θα είναι «φυλακισμένοι» Προβατάκια που θα έχουν ανάγκη καθοδήγησης για να σκεφτούν! Τι είναι δύσκολο καμάρια μου; Δύσκολη η κατάσταση…δεν έχουμε εμπειρία…προσπαθούμε όλοι…δίνουμε όλοι από κάτι και κυρίως δεδομένα στους επιστήμονες…είστε μικρά…θέλετε καθοδήγηση…θέλετε γονείς που δεν κολλάνε στην τηλεόραση και στο κινητό όλη μέρα…αλλά και δασκάλους και καθηγητές που έχουν να σας δώσουν μαθήματα ζωής, μαθήματα καλής ζωής. Κάποιοι προσπαθούν σκληρά, κάποιοι προσπαθούμε σκληρά, πολλοί είδαν τοίχο, πολλοί είδαμε τοίχο. Άλλοι «παραδόθηκαν»…άλλοι; Πείσμωσα….! Αυτό… πείσμωσα…! Στα 41 μου κάνω σαν παιδάκι…. Ή θα το κάνω όπως θέλω εγώ ή καλύτερα να πουλάω ζαχαρωτά να μου μείνει και η γλύκα!

*Η Έλενα  Ξυδοπούλου Διευθύνει  και διδάσκει στο One Way SUCCESS, Πειραιά.
Διδάσκει ΑΠΟΔΟΧΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ. Θέλει να διδάξει πολλά περισσότερα και ζητά  απλά ΧΩΡΟ!

 

COMMENTS

WORDPRESS: 0
DISQUS: 0